Âşıklık geleneği yüzlerce yıldır sürdürülen kadim bir gelenektir. Bu gelenek –diğer pek çok gelenekte olduğu gibi- süreç içerisinde değişmiş ve dönüşmüştür. İcra ortamlarının gittikçe kaybolması, âşıkların toplumda karşıladığı işlevleri başka aktörlerin üstlenişi ve genç kuşağın bu sanata ilgisizliği gibi nedenler yok olma endişesini de beraberinde getirmiş ve geleneği dönüştürmüştür. Geleneğin en temel sorunlarından birisi, âşıklık geleneğine gençlerin ilgisizliği konusudur. Bu makale genç kuşakların ilgisizliğinin uygulamalı halk bilimi yaklaşımlarıyla nasıl değiştirilebileceğine ve bu yaklaşımlarla âşıklık geleneğinin kendisine nasıl yeni aktarıcılar bulabileceğine odaklanmaktadır. Makalede müzecilik ve reklam örneklerinden yola çıkılarak âşıklık geleneğinin yeni icra ortamları ve aktörleri tartışmaya açılmıştır. Örneklerden hareketle uygulamalı halk bilimi yaklaşımları aracılığıyla âşıklık geleneğinin yeni icracılar ve icra ortamları bulabileceği ve bunun âşıklık geleneğine olan ilgiyi arttırabileceği sonucuna ulaşılmıştır.
Minstrelsy is an archaic tradition that has been maintained for hundreds of years. This tradition –like many other traditions- has changed and transformed within time. Such reasons like; the disappearance of the performance spaces, undertaking the social functions of minstrels by different actors and ignorance of youth about the tradition soon results in a worry about a transformation even the extinction of minstrelsy. This article have focused on inverting the youth’s ignorance and lack of awareness of the minstrelsy through using the applied folklore approaches and the ways of creating new minstrelsy actors. In this article, new performance spaces and actors of minstrelsy have been brought into question on the basis of museums and advertisement samples. It is concluded that attention to the minstrelsy can be raised through finding new actors and performance spaces of minstrelsy by utilizing the applied folklore approaches.