Bu çalışmada, tiyatro kuramında sıkça bahsedilen teatrallik kavramı, kavramsal bir yapısöküme tabi tutularak eleştirel bir bakış açısıyla incelenmektedir. Teatrallik olgusu, kuramsal alanda çoğu zaman kendi üzerine kapanan totolojik bir söylem üretme eğilimi göstermektedir. Bu nedenle teatrallik kavramının ifade etmeyi amaçladığı estetik bağlamdan uzaklaşarak soyut bir gösteren haline gelmesi bu çalışmanın temel tartışmasını oluşturmaktadır. Çalışma, alan yazındaki teatrallik olgusu üzerine kaleme alınmış akademik metinleri yapısöküm yöntemiyle inceleyerek, kavramın teorik geçerliliğini nasıl yitirerek tartışmalı bir gösteren haline geldiğini tartışmaktadır. Tiyatro sanatında teatrallik kavramı, tiyatronun zaten içkin yapısal özelliklerini yeniden adlandırmaktan öteye geçmeyen totolojik bir söylem biçimi üretmektedir. Özellikle teatrallik olgusu üzerinden yürütülen kuramsal tartışmalar, tiyatronun özünde var olan temsil ilişkisini göz ardı ederek, kavramsal bir müphemlik durumu yaratmaktadır. Ayrıca, sanat formlarının özünü biçimlendirmeye başlayan teknolojik araçlardaki değişim, tiyatro sanatının sahip olduğu özsel nitelikleri değiştirerek tiyatroyu kendi estetik formundan uzaklaştırmaktadır. Bu durum, tiyatro sanatının özünde sahip olduğu temsil niteliğinin ikincil plana atılarak başka estetik formlara doğru dönüşmesine neden olmaktadır. Tiyatronun temsil doğasına yönelik bu müdahale, tiyatro sanatında neyin teatral olduğundan ziyade tiyatrodaki temsil ilişkisinin günümüzde ne ifade ettiği sorusu üzerine odaklanmayı gerekli kılmaktadır. Çalışmada, tiyatronun yalnızca teatrallik kavramı üzerinden tanımlanmasının, tiyatronun özünde var olan temsil ilişkisini totolojik bir önerme biçimine dönüştürerek aslında kavramsal bir anlam yitimine neden olduğu, yapılan kalitatif tespitlerle açıklanmaya çalışılacaktır. Bu doğrultuda teatrallik kavramı etrafında örülen kuramsal söylemin, tiyatronun gerçek varoluş nedenini anlamaya değil, aksine bu varoluş nedeninin üzerini örten bir gösterge yığınına dönüşmekte olduğu, çalışmanın sonuç bölümünde yapılan nitel değerlendirmeler çerçevesinde açıklanacaktır.
This study critically examines the frequently referenced concept of theatricality in theatre theory through the method of conceptual deconstruction. The phenomenon of theatricality often tends to generate tautological discourse, closing in on itself within theoretical discussions. Consequently, the transformation of theatricality into an abstract signifier, detached from the aesthetic context it intends to convey, constitutes the main focus of this research. The study analyzes academic texts that address the notion of theatricality, employing deconstruction to explore how the concept loses its theoretical validity and becomes a contentious signifier. In theatre art, the concept of theatricality produces a tautological discourse that merely renames the inherent structural characteristics of theatre rather than providing new theoretical insights. Particularly, theoretical debates on theatricality tend to neglect the representational relationship fundamental to theatre, thereby generating conceptual ambiguity. Furthermore, technological changes that begin to shape the essence of artistic forms are altering the essential qualities of theatre, distancing it from its original aesthetic form. This shift renders the representational nature of theatre secondary, leading to its transformation into alternative aesthetic forms. Such an intervention into the representational nature of theatre necessitates a shift of focus—from what is considered theatrical to what the representational relationship in theatre signifies today. This study argues, based on qualitative assessments, that defining theatre solely through the concept of theatricality transforms its inherent representational nature into a tautological proposition, resulting in a conceptual loss of meaning. Accordingly, the theoretical discourse constructed around the concept of theatricality is not aimed at understanding the true essence of theatre, but rather evolves into a cluster of signifiers that obscure its actual reason for being. This is demonstrated through qualitative evaluations in the conclusion of the study.